Clemens Cornielje, commissaris van de koningin in Gelderland en de gemandateerd opdrachtgever van het onderzoek, overhandigde het rapport in maart 2007 aan de eigenlijke opdrachtgever: minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken.

De afgelopen week is in de publiciteit veel commotie ontstaan over het rapport. Niet om wat er in staat, maar vooral om wat er níét in staat. In reactie hierop dringen diverse partijen in de Tweede Kamer er nu op aan alsnog duidelijkheid te scheppen over de veronderstelde wantoestanden; desnoods via een nieuw onderzoek.

Het was bijna te voorspellen dat dit ooit zou gaan gebeuren. Vanaf het begin was duidelijk dat het rapport-Cornielje veel vragen opriep. Zo staat de genoemde constatering over intimidatie en machtsmisbruik, midden in het rapport, min of meer op zichzelf.

Er is noch in de aanbevelingen, noch in de samenvatting iets over terug te vinden. Integendeel: de conclusie luidt dat ‘niet aantoonbaar structureel sprake is van machtsmisbruik/intimidatie’. Gepleit wordt voor een ‘interne-klachtenprocedure met betrekking tot personeelsaangelegenheden’.

Tegelijkertijd wordt op zes plekken in het rapport gesproken over ‘een beperkte groep’ die ervoor verantwoordelijk zou zijn dat ‘beelden’ binnen het korps een eigen leven zijn gaan leiden. De ondernemingsraad zou zich door deze groep voor het karretje hebben laten spannen.

In het rapport staan meer passages die twijfels oproepen. Er worden kritische noten gekraakt over de regionale beheerdriehoek, en over zittend korpsbeheerder Pauline Krikke, de burgemeester van Arnhem. Maar in de aanbevelingen wordt hieraan voorbijgegaan. Cruciale vragen over de sale and lease back van politiepanden blijven eveneens onbeantwoord. Hoe kon het bijvoorbeeld gebeuren dat de politie uiteindelijk door de nieuwe eigenaar uit het zogeheten Ohra-pand werd gezet? In het koop- en verkoopcontract bleek niets te zijn opgenomen over het terughuren van dit pand.

Cornielje ‘verwonderde’ zich erover, maar onderzocht het hoe en waarom niet. Los van de onlangs bekend geworden tegenstrijdigheden tussen de concept- en eindversie van het rapport (zie Binnenlands Bestuur 37, 11 september 2009, of www.binnenlandsbestuur.nl), gaf het eindrapport zodoende op zichzelf al voeding aan nieuwe geruchten.

De Nederlandse Politiebond sprak na bestudering van het rapport dan ook over een ‘flut-onderzoek’. De bond stoorde zich bovendien aan ‘de massieve publiciteitscampagne van minister, commissaris van de koningin en korpschef’ met als centrale boodschap dat er in Gelderland-Midden weinig aan de hand was.

De afgelopen week is in diverse dagbladen de ene verdachtmaking na de andere opgedoken. De politie zou de opbrengsten van de sale and lease back hebben besteed aan omstreden bonussen voor de korpsleiding. De kopende partij zou bij de Criminele Inlichtingen Eenheid in beeld zijn geweest wegens het witwassen van drugsgelden. Winst die is gemaakt op het doorverkopen van politiepanden zou zijn doorgesluisd naar de voetbalclub Vitesse.

Als het rapport-Cornielje niet zoveel vragen had opengelaten, zou al deze publiciteit niet zijn ontstaan. En de roep om nieuw onderzoek zou geen weerklank hebben gevonden.