of 59183 LinkedIn

Brood en spelen

Het was vaste prik. Elke dinsdagmiddag bij het wekelijkse gesprek tussen ons college en de pers. Een van de journalisten ging dan zitten, opende zijn tas en haalde er een notitieblok en twee pennen uit. “Een voor hoor, en een voor wederhoor”, was zijn vaste grap. Gevolgd door een luide lach. Van hemzelf uiteraard. “Gebruik die tweede pen eens wat vaker”, probeerde ik eens quasi-gevat. “Dat doe ik alleen als het echt moet”, was zijn reactie.

Wederhoor alleen als het echt moet… Is dit de journalistiek anno nu? Die vraag kwam laatst nogmaals in me op, toen ik in een onderzoek las dat maar 20% van de journalisten altijd eerst de feiten van een verhaal controleert, voor ermee naar buiten te komen.

Iedereen is journalist
Journalisten werken onder steeds grotere druk. Dat snap ik. In deze tijd van social media is iedereen een journalist. Iedereen kan alles de wereld in slingeren. Als nieuws niet snel wordt gebracht, is het al geen nieuws meer. En als krant of tv zender wil je, moet je, je plek bemachtigen. Wederhoor kost tijd. En een journalist zal zeggen dat wederhoor niet alleen zorgt voor vertraging, maar dat het nieuws bovendien afzwakt. Het artikel of het item wordt dan genuanceerder. Dan valt het nieuws niet meer op tussen al dat andere nieuws. Liever snel nieuws, op een zo sensationeel mogelijke manier gebracht. Dan val je op. Alles om lezers te trekken. Dat het nieuws op de juiste feiten is gebaseerd en vanuit verschillende hoeken wordt belicht, lijkt van ondergeschikt belang.

Als woordvoerder word ik wekelijks geconfronteerd met de gevolgen daarvan. Onvolledig, tendentieus nieuws in de krant en op tv dat voor waar wordt aangenomen. Want wat in de krant staat, klopt toch altijd? Inwoners die dan boos worden op ons (en als het artikel zou kloppen, zou hun boosheid vaak nog terecht zijn ook), en collega’s en wethouders die op hun beurt boos zijn op de journalisten. Kortom: een hoop onbegrip en iedereen boos op iedereen.

Sorry, geen tijd
“In de journalistiek gaat het om feiten en bronnen, niet om wederhoor”, vertelde een journalist me ooit. “Wederhoor is een reactie. Niet essentieel.”, vond hij. Daar kun je al een goede discussie over voeren, maar laatst maakte ik kennis met de allernieuwste trend in medialand.

Ik kreeg een appje van mijn wethouder. Ze wees me op een item van een landelijke tv zender over onze gemeente. Een zender die ik tot dat moment hoog had zitten. Het item ging over een gezin. Ze wilden geld van de gemeente, maar kregen dat niet. Het was een eenzijdig item, natuurlijk. Vol met feitelijke onjuistheden. De laatste woorden van de voice-over: “De gemeente wilde niet voor camera reageren.” Ik stond perplex. Want ik was als woordvoerder gewoon de hele dag bereikbaar. En bovendien hadden wij best willen reageren. Ik heb ze de volgende dag eens opgebeld. “Er was geen tijd om een reactie van jullie te vragen”, was hun reactie. Het ging hen blijkbaar niet om de feiten, niet om verschillende invalshoeken. Het ging om de sensatie. In dit geval het leed van individuen, vechtend tegen ‘de logge, bureaucratische overheid’. Het ‘ach en oh’-nieuws, zoals een collega het eens omschreef. Dat verkoopt. Dat doet het goed bij het publiek. Maar wat kun je nog geloven? Brood en spelen in de journalistiek. Ik vind het een gevaarlijke ontwikkeling.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

Stichting FUTUR

Postbus 10213

2501 HE Den Haag

www.futur.nl

info@futur.nl


Stichting Jonge Ambtenaren

Postbus 198
2501 CD Den Haag

www.jongeambtenarendag.nl

info@jongeambtenarendag.nl


Hartmans Netwerk

Zonder contact geen netwerk. Er zijn drie manieren om met ons (of met elkaar) in contact te komen. Het is een kwestie van persoonlijke voorkeur, de onderwerpen per optie zijn slechts indicatief. Contact

Meer nieuws

Bloggers