Ik merk binnen mijn praktijk dat veel gemeenten nog driftig bezig zijn met wat heet “een strategische personeelsplanning”. Zeker nu de bezuinigingen ook hun tol eisen van de personeelsformatie wordt er druk gecijferd en op decimalen nauwkeurig berekend wat voor de komende jaren de effecten van pensionering, natuurlijk verloop, etc. zijn op de omvang van het personeelsbestand. De uitkomsten worden vergeleken met de (meestal) door het bestuur opgelegde personeelsreductie (-/- x f.t.e.) en hiervan afgeleid wordt bepaald welke maatregelen er (waar en wanneer) wellicht nog nodig zijn. In de praktijk blijkt dit meestal mee te vallen en waar nog maatregelen (‘afscheid nemen’) nodig zijn is er het sociaal statuut e.d. dat bepaald hoe dit vorm en inhoud zal moeten krijgen.

Mijn opdrachtenportefeuille bestaat er de laatste tijd bijna volledig uit om met colleges van B&W, directies, managementteams en afdelingen P&O, te zoeken, ontdekken en vinden van andere manieren van kijken, samenwerken en organiseren. Voor heel veel onderdelen van de (lokale-) overheidsorganisaties is het bekende lijn(-staf) model op z’n retour. Het streven naar zoveel mogelijk standaardisatie en efficiëntie die hier onlosmakelijk mee verbonden is heeft lang goede diensten bewezen maar past niet meer bij de andere rol en positie die de overheid in gaat nemen. Sterker, ze werken tegen maar zijn tegelijkertijd heel hardnekkig.