of 59045 LinkedIn

c2Wmo. Maak kennis met Ab en Nellie

Reageer

Ab (80) en Nellie (77) zijn afhankelijk van anderen. Soms tegen wil en dank. Nellie wordt na complicaties na een operatie nog altijd verzorgd door haar man Ab. Haar herstel vordert niet en Ab heeft steeds meer moeite om het zorgen voor zijn echtgenote vol te houden. Daar hebben ze hulp bij nodig, maar ze weten zelf niet zo goed bij wie ze wezen moeten.

Om te voorkomen dat ze zorg mislopen, hebben gemeenten de taak om de regie te voeren over alle inspanningen om mensen zoals Ab en Nellie weer mee te laten doen. ‘Regie voeren’ heeft alles te maken met grip houden. Dat is in het sociale domein onmiskenbaar een immense klus. Maar om overzicht te houden, snel in te spelen op behoeften, kansen en mogelijkheden hoeven gemeenten het wiel niet opnieuw uit te vinden. Ze kunnen immers bogen op de grote hoeveelheid kennis die ze al in huis hebben. De grote uitdaging is, om die kennis te structureren.

 

Mockup_Tablet_Clientenc2Wmo structureert die kennis. Met flexibele, digitale oplossingen maakt én houdt ze de informatie rond zorg en ondersteuning inzichtelijk. Zodat burgers díe zorg en ondersteuning krijgen die ze nodig hebben.

 

‘Met de leeftijd komen ook de gebreken’

Samen zitten ze aan de keukentafel, Nellie met haar rollator binnen handbereik en Ab met zijn arm in een mitella. Gisteren is hij in de tuin gestruikeld bij het in de tuin zetten van de kliko. Gevolg: een gebroken pols. Met zijn tachtig jaar heeft-ie nog geluk gehad dat het daarbij is gebleven, had de dokter gezegd. “En nu wachten we op onze dochter Willeke”, vertelt Nellie (77). “Ze heeft een vrije dag genomen, want ik heb een afspraak met mijn arts in het ziekenhuis.”

Nellie is drie jaar geleden aan haar buik geopereerd. Dat leverde zoveel complicaties op dat ze daar nu nog niet van is hersteld. De kans is groot dat dit helemaal nooit meer gebeurt. Nog elke dag komt er thuiszorg om haar wond te verzorgen. Nog elke dag slikt ze stevige medicijnen tegen infecties en tegen de pijn. Ab heeft in dat eerste jaar na haar ziekenhuis- opname elke dag voor haar gezorgd, maar het werd hem teveel. Zijn rug wilde niet meer. Toen ze drie dagen per week naar de dagbehandeling ging, kreeg hij ook wat rust.

 

‘Boven is ze al jaren niet meer geweest’

Maar van die drie dagen zijn er door bezuinigingen nu nog twee over. En beiden worden er niet jonger op. “Het is zwaar, lichamelijk maar ook hier”, wijst Ab naar zijn hoofd. “Nellie kan zich in huis nog een beetje bewegen, maar boven is ze al jaren niet meer geweest. Als ze naar buiten wil, moet ze met de rolstoel. Onze dochter helpt ons waar ze kan, maar die heeft ook een baan. We hebben lieve familieleden die bijspringen, maar die zijn allemaal van onze leeftijd, daar willen we liever ook niet teveel op leunen. Er zijn dus heel veel ‘maren’…”

Enkele weken geleden heeft Ab een paar dagen bij zijn broer gelogeerd
om op adem te komen. Hij kon het niet meer opbrengen, de zorg en de zorgen.

 

                  “Ik had me onze oude dag echt wat anders voorgesteld”, zegt hij zacht. In die dagen is zijn dochter bij zijn vrouw in huis geweest. Nellie weet nog dat ze de situatie van Ab begreep. “Ik voelde me schuldig, natuurlijk. Zulke situaties maken je heel erg klein.”

 

 ‘Licht doen over de situatie, daar word ik boos van’

Tijdens keukentafelgesprekken met een consulent kwamen er voorheen oplossingen ter tafel waar hun mond van openviel. “Het leek alsof hij ons begreep, maar zijn oplossingen waren zo … eh… grof. Zo beledigend”, vindt Nellie als ze daarop terug kijkt. “Zo stelde hij continu voor dat onze dochter ‘toch best die dag dagbehandeling kon opvangen’. Alsof het niks was. En toen we vertelden dat zij ook gewoon werkt, was zijn oplossing dat wij haar daarvoor konden betalen. Een paar tientjes per maand. En dat schoonmaken van het huis, ‘ach, daar heeft u buren voor. Dan kunt u die vragen.’ Ons hele leven draait om dat ziek-zijn van mij. Daar zo licht over doen, daar werd ik best boos van.” Die boosheid durfden ze alle twee niet zo goed te ventileren. En dus bleven ze steeds weer verslagen achter als de consulent de deur achter zich dichttrok.

 

‘Er komt garen op de klos’

Nu is dat gelukkig anders. Hun nieuwe contactpersoon van de gemeente leeft mee en is vol begrip, al blijft ze zakelijk. “Logisch”, vindt Nellie. “We snappen best dat zij ook niet tegen al onze wensen ‘ja’ kan zeggen. Maar ze luistert heel goed. Ze onthoudt bovendien wat ze voor ons heeft gedaan en dat is fijn, we zijn geen nummer en we lopen niet op eieren als we met haar praten. Eigenlijk is het altijd gezellig. En ze heeft ons al goed geholpen door ons in contact te brengen met een groepje vrijwilligers hier in de buurt.” Ab glimlacht. “Nu komt er ‘garen op de klos’, zoals ze dat vroeger zeiden. Eindelijk. Het zijn gewoon buurtgenoten die boodschappen blijken te doen en andere klusjes klaren voor mensen die dat niet meer kunnen. Ik vind het knap, dat moet je ook maar willen doen. In- middels hebben we al kennis gemaakt met enkele mensen en we vinden het heel fijn dat ze ons nu helpen.”

 

‘We hoeven niet alles zelf te onthouden’

Een zwaardere dobber lijkt voorlopig de traplift waarvoor het koppel een aanvraag heeft ingediend. “Die aanvraag is al heel veel maanden onderweg. Er zijn verschillende mensen mee bezig geweest en we zitten te wachten op goedkeuring om zo’n ding te mogen installeren.” Nellie voegt toe dat het een heel circus was, enkele maanden geleden. “Er is iemand geweest om te kijken of we hem nodig hadden. Toen kwam er iemand van de woningstichting langs die kwam vertellen dat er ook alternatieven waren en dat we daar wellicht voor in aanmerking kwamen. Een aanbouw-unit of zoiets, zodat je alles gelijkvloers hebt. Dat lijkt ons wel fijn. Maar wat gaat dat kosten? Gaat onze huur daarvan omhoog? En wie gaat dat dan betalen?” Nellie schudt haar hoofd. “We weten nu nog niks. Onze hoop hebben we nu gevestigd op onze nieuwe contactpersoon van de gemeente. We hebben al een gesprek met haar gehad over de lift en ze heeft ons laten weten dat ze het stokje overneemt van al die partijen. Nu gaat zij erover en kunnen we bij haar aankloppen als we wat willen weten. Fijn hoor. Nu hoeven we niet alles zelf te onthouden. Dat scheelt een hoop spanning.” En naar Ab kijkend voegt ze eraan toe: “En zeg nou eerlijk Ab, dat kunnen we er toch ook helemaal niet bij hebben nu?”

 

De bel gaat. Willeke. “Op naar het ziekenhuis.”

 


c2GO geeft gemeenten de volledige regie over het proces. Niets valt tussen wal en schip.

 

c2GO ondersteunt de gemeente bij het contact met haar burgers: c2Wmo biedt samen met c2Jeugd en c2Participatie elke gemeentelijke organisatie inzicht in en overzicht op het sociale domein.

 

Meer weten over c2GO, onze andere producten en werkwijze? Lees meer

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

AfbeeldingInfo Support B.V.         

Kruisboog 42

3905 TG  Veenendaal

T 0318 – 55 20 20

www.infosupport.com 

linda.hajema@infosupport.com

Meer nieuws

Bloggers