of 58959 LinkedIn

Vluchtelingenvraagstuk vraagt om andere oplossingen

Anton van Aert 3 reacties

De opvang van vluchtelingen en asielzoekers verloopt in ons land op dit moment langs verschillende lijnen. Primair verblijven de mensen in asielzoekerscentra (AZC’s). Deze centra kenmerken zich door hun grootschalige opzet: vaak 1.500 vluchtelingen of meer bij elkaar. Daar waar ruimte in de AZC’s niet onmiddellijk voorhanden is, wordt gebruik gemaakt van eveneens grootschalige noodopvang of kleinschaligere locaties in de vorm van zogenaamde crisisnoodopvang voor 72 uur.

Mede op basis van mijn recente ervaring met crisisnoodopvang in Best, ben ik er stellig van overtuigd, dat deze vormen van opvang haaks staan op de doelstelling van integratie in de Nederlandse samenleving. AZC’s en noodopvang kenmerken zich door grootschaligheid. Dat zorgt ervoor dat vluchtelingen van verschillende nationaliteiten, religies en overtuigingen bij elkaar worden gehuisvest. Het spreekt voor zich, dat dat spanningen op kan leveren. Bovendien zorgt de grootschaligheid ervoor, dat er tegelijkertijd ook altijd wel land- en lotgenoten in het centrum zijn. Met hen worden dan de sociale contacten gezocht. Beide zaken dragen niet bij aan het creëren van kansen voor vluchtelingen op integratie in de Nederlandse samenleving.  

Ook crisisnoodopvang draagt niet bij aan integratie. Opvang voor 72 uur kan onmogelijk gecombineerd worden met het geven van onderwijs aan kinderen, les in de Nederlandse taal of het zoeken van werk. In plaats daarvan zorgt het slepen met mensen ervoor, dat vluchtelingen het gevoel krijgen dat ze niet welkom zijn in ons land. Als dat de bedoeling is, dan werkt dat goed. Maar als het de bedoeling is dat vluchtelingen op termijn in onze samenleving worden opgenomen, dan is het op zijn minst een valse start. Dit laatste lijkt me het geval te zijn.
 

Onlangs is een groep van 197 vluchtelingen opgevangen in de gemeente Best. Deze groep kwam voor het grootste deel in Best in de zevende crisisnoodopvang terecht. Zij waren al zes weken samen onderweg van sporthal naar sporthal. Als je spreekt met deze vluchtelingen, dan blijkt dat ze ook wel teleurgesteld zijn over het slapen op noodbedden of het verplaatst worden. Maar ze hebben nog veel meer moeite met het feit dat hun kinderen niet naar school gaan en dat ze de Nederlandse taal niet leren. Op deze manier kunnen ze niet beginnen met het opbouwen van een toekomst. Waarom doen we het dan zo? Het beheersbaar maken van de grote stroom vluchtelingen is een geweldig moeilijke opgave. Natuurlijk moet het conflict waarvoor mensen op de vlucht zijn, beëindigd worden. Ook moeten we het opvangen van vluchtelingen dicht bij het eigen land (momenteel wordt 95% van de vluchtelingen al in de regio opgevangen) mogelijk maken en in Europees verband afspraken maken over de opvang in verschillende landen.
 

Maar de beperkte groep die wel naar ons land komt, moeten we naar mijn mening ook kansen op een toekomst bieden. Het kan om redenen van efficiency wel makkelijk zijn om te kiezen voor grootschalige opvang. Faciliteiten als NT2-onderwijs, psychische begeleiding, identiteitscontrole en medische zorg kunnen voor locaties van 1.500 mensen of meer, centraal geregeld worden. We vergeten dan echter, dat het totaal van de maatschappelijke kosten hoog blijft. Dit omdat we gemeenten opzadelen met de extra kosten voor crisisnoodopvang. Deze kunnen bij lange na niet betaald worden uit de vergoeding van € 40 (per vluchteling per nacht) die het COA biedt. Maar belangrijker nog is: zo maken we geen toekomst mogelijk voor mensen.

Hoe zou het dan wel moeten? Naar mijn mening doen we er verstandig aan, aansluiting te zoeken bij de bereidheid van gemeenten om kleinschaliger opvang te bieden. Opvang die aansluit bij de lokale structuur van welzijn, onderwijs, zorg en inkomen. Zo kunnen we vluchtelingen werkelijk veiligheid en een perspectief bieden. Als ik mijn oor te luisteren leg bij collega’s hoor ik heel vaak de opmerking dat hun gemeente niet beschikt over geschikte locaties voor grootschalige opvang. Tegen de opvang voor 72 uur zien zij erg op. Veel tijd, geld en moeite met kans op veel discussie in de samenleving. En dat alleen om mee te helpen aan het rondpompen van mensen. Overigens raad ik collega’s wel aan mee te werken aan crisisnoodopvang, zolang er geen beter alternatief is. Weigeren verergert het probleem alleen maar.
 

Ook in de samenleving is er zeker bereidheid om mensen op te vangen. Ik heb dat gemerkt in Best. Ook hier waren er aanvankelijk felle negatieve reacties. Deze leken erg op de vooroordelen die sommigen uitstrooien over dit land. In de loop van de drie, vier dagen dat er ook daadwerkelijk vluchtelingen in Best verbleven, werden die negatieve reacties echter ruimschoots overstemd door positieve reacties en het aanbod van inwoners om te helpen. Een geloofsgemeenschap deed de was, een transporteur verzorgde het vervoer van de bagage naar de volgende opvanglocatie, twee tandartsen zorgden voor de vluchtelingen met tandklachten, talloze mensen droegen bij als tolk of door het schenken van oude skeelers voor de kinderen en al die andere zaken die niet in het standaardpakket van de crisisnoodopvang kunnen zitten. Het waren deze reacties die de vluchtelingen het gevoel gaven dat ze écht welkom waren in Best.  
 

Als we er in slagen om kleinschalige opvang voor langere tijd in te richten, dan zouden meer gemeenten bereid zijn hun aandeel te leveren. Ook de weerstand in de samenleving zou afnemen. De doorstroom in reguliere huisvesting is hiervoor niet toereikend. Dat blijkt ook uit de achterstand die veel gemeenten hebben bij het huisvesten van statushouders. Als gemeenten echter ook voor het huisvesten van vluchtelingen meer ruimte krijgen om te komen met onconventionele oplossingen, zoals het gebruiken van leegstaande kantoren en ander vastgoed, dan kunnen we werken aan een oplossing die hout snijdt. We beschikken als gemeenten al over een sociale infrastructuur, die het mogelijk maakt om vluchtelingen kansen te bieden. 393 Gemeenten kunnen ieder zo’n 100 of 200 vluchtelingen voor langere tijd opnemen. Zo creëren we op korte termijn ten minste 40.000 extra opvangplaatsen naast onze AZC’s. Het is dan niet nodig centrale capaciteit en deskundigheid op te tuigen, die we over een paar jaar misschien weer af moeten breken. En voor 100 vluchtelingen kan elke gemeente ook werkelijk perspectief bieden. Wij hebben welzijnsorganisaties die kunnen begeleiden. We hebben scholen die beperkte aantallen leerlingen kunnen opnemen. We hebben SW-bedrijven die vaak al taallessen verzorgen en mensen aan het werk helpen.  
 

Als we de bestaande sociale infrastructuur weten aan te boren, verkleinen we de tegenstelling in dit land. Maar bovenal bieden we mensen die huis en haard verlaten hebben een kans op een menswaardig bestaan.

Anton van Aertburgemeester gemeente Best

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Johannes (adviseur) op
Als tijdelijke opvang het uitgangspunt is van vluchtelingenopvang, kan er nooit sprake zijn van integratie. Als integratie het uitgangspunt is, zeg je impliciet dat iedereen die vluchteling is nooit meer terug gaat naar het land van herkomst. Dat laatste moet juist het doel van de tijdelijke opvang zijn. De je dat niet, dan wordt het land van herkomst als daar de rust is wedergekeerd, geconfronteerd met een situatie dat het economisch en sociale hart van het land vertrokken is. De opbouw van een land zal dan vele malen langer en ingewikkelder zijn.
De resultaten van integratie zijn zichtbaar, denk maar aan de kind-regelingen, de pardonregelingen enz. Als die uitzonderingen zijn er gekomen omdat mensen geacht werden te zijn geïntegreerd.
Dus wel opvangen, scholing ook in de eigen taal, werkzaamheden laten uitvoeren om te voorzien in de eigen levensbehoefte en vooral blijven benadrukken dat het verblijf tijdelijk is.
Door anoniem (Beleidsadviseur) op
Inderdaad Ab. Helemaal mee eens. Vluchtelingen behoren hier slechts tijdelijk te zijn. Integratie en hier een toekomst opbouwen zou helemaal niet aan de orde moeten zijn. Laat ze werken in plaats van integreren. Kunnen ze tenminste iets zinvols doen (tijd doden), doen ze iets terug voor Nederland en hebben ze een intrinsieke motivatie om ook weer terug te gaan zodra het maar enigszins kan.

Dit Islamitische landjepik door middel van 'vluchtelingen' loopt de spuigaten uit op de wijze van het huidige kabinet en dhr. Van Aert.
Door Ab (Beleidsmedewerker) op
Tijdelijke opvang moet het uitgangspunt zijn. Wat mij betreft vangen wij vele malen meer mensen op dan wij nu doen. Maar alleen tijdelijk. Het raakt kant nog wal om aan het kleine groepje vluchtelingen die wij opvangen een kans te bieden op volledige integratie. Waarom? Het clubje dat hier komt is misschien het clubje dat het hardst in eigen land nodig is. En is dit fair tegenover diegenen die de reisagent niet kunnen betalen? De echte vluchtelingen? Wat kost het selectie instrument van vluchtelingen wel niet en hoe betrouwbaar is het eigenlijk? Laten wij het grote plaatje eens goed bekijken en aan de kiezers voorleggen. Bij het begin beginnen. Dus: A. Willen wij iets betekenen voor vluchtelingen, B. Hoe kunnen wij dat zo doelmatig mogelijk doen. Op welke manieren kunnen wij, naast asiel, vluchtelingen allemaal ondersteunen. Tegen welke kosten.
Wat daar ook uitkomt, wat mij betreft geven wij het 10 voudige aan vluchtelingen uit. MAAR NIET OP DEZE MANIER.